Odpowiedź "Umowa najmu może być zawarta ustnie." jest poprawna, ponieważ w prawie cywilnym zasadą jest swoboda formy oświadczeń woli: umowę można zawrzeć ustnie, pisemnie albo nawet w sposób dorozumiany, o ile przepisy nie wprowadzają dla danego przypadku formy szczególnej.
W praktyce biurowej oznacza to, że do powstania stosunku najmu nie zawsze jest konieczny dokument podpisany przez strony. Jednak brak formy pisemnej może utrudniać późniejsze wykazanie treści ustaleń (np. wysokości czynszu, okresu najmu, zasad wypowiedzenia), dlatego w obrocie gospodarczym i przy obsłudze klienta niemal zawsze sporządza się umowę na piśmie.
Stwierdzenie "Umowa najmu nie wymaga formy pisemnej." bywa mylące: jako ogólna zasada może brzmieć podobnie do poprawnej odpowiedzi, ale bez doprecyzowania okoliczności (przedmiot i czas trwania) łatwo przeoczyć sytuacje, w których forma pisemna jest istotna lub przewidziane są konsekwencje jej niezachowania. To typowy "haczyk" w pytaniach testowych.
Odpowiedź "Umowa najmu musi być zawarta w formie aktu notarialnego." jest nieprawidłowa, bo akt notarialny jest zastrzegany dla wybranych czynności (np. takich, gdzie ustawodawca chce szczególnej pewności obrotu), a najem co do zasady nie należy do tej kategorii.
Odpowiedź "Wszystkie powyższe odpowiedzi są prawdziwe." nie może być poprawna, ponieważ co najmniej jedno z pozostałych stwierdzeń jest niezgodne z zasadami dotyczącymi formy umowy najmu (w szczególności w zakresie aktu notarialnego).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawiają się formy "ustna", "pisemna" i "akt notarialny", najpierw rozstrzygnij, czy chodzi o wymóg formy dla ważności, czy o praktykę/dowody. W pracach biurowych liczy się też bezpieczeństwo dokumentacyjne: nawet jeśli umowa może być ustna, standardem jest przygotowanie wersji pisemnej.
