Warunek "rozdrobnienie wyklucza obecność ziaren większych niż 3,15 mm i mniejszych niż 1,6 mm" oznacza, że w badanej próbce nie mogą występować cząstki powyżej górnej granicy oraz poniżej dolnej granicy. W praktyce dąży się do uzyskania frakcji mieszczącej się w przedziale 1,6–3,15 mm.
Żeby to sprawdzić (i ewentualnie uzyskać taką frakcję), nie wystarcza jedno sito, ponieważ pojedyncze przesiewanie kontroluje tylko jedną granicę. Należy zastosować dwa sita:
- sito o większych oczkach (3,15 mm) zatrzymuje cząstki zbyt duże (tzw. nadziarno),
- sito o mniejszych oczkach (1,6 mm) oddziela cząstki zbyt drobne (tzw. podziarno), które przechodzą przez to sito.
Kluczowa jest też kolejność ułożenia: w zestawie sitowym sito z większymi oczkami umieszcza się wyżej, a z mniejszymi niżej. Dzięki temu materiał najpierw traci frakcję zbyt grubą, a następnie z pozostałej części wydziela się frakcję zbyt drobną. Otrzymana frakcja pośrednia spełnia wymaganie "bez ziaren >3,15 mm i <1,6 mm".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Opcje z jednym sitem 3,15 mm nie eliminują cząstek mniejszych niż 1,6 mm (one przejdą przez 3,15 mm).
- Opcje z jednym sitem 1,6 mm nie eliminują cząstek większych niż 3,15 mm (one zostaną na sicie, ale nie zostaną zweryfikowane względem 3,15 mm).
- Opcja z dwoma sitami w odwrotnej kolejności jest proceduralnie niepoprawna: mniejsze sito na górze może się szybciej zatykać i nie rozdziela prawidłowo nadziarna, co w praktyce zaburza wynik przesiewania.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawiają się dwie granice wielkości cząstek (dolna i górna), zazwyczaj oznacza to konieczność użycia dwóch sit ułożonych od większego do mniejszego.
