Blok TOF (Timer Off-Delay) realizuje opóźnienie wyłączenia sygnału na wyjściu Q. Oznacza to, że:
- gdy wejście EN przechodzi na 1, wyjście Q przechodzi na 1 bez zwłoki;
- gdy wejście EN przechodzi na 0, wyjście Q nie gaśnie od razu, tylko utrzymuje stan 1 przez czas nastawy PT, a dopiero po upływie PT przechodzi na 0.
W podanym przebiegu EN stan wysoki trwa od t=1 s do t=3 s. Zatem w chwili t=1 s Q włącza się natychmiast. Kluczowy moment dla TOF to zbocze opadające EN w t=3 s — od tego momentu liczony jest czas opóźnienia wyłączenia.
Dla nastawy PT = 2 s wyjście Q pozostaje jeszcze w stanie wysokim do chwili t=5 s (czyli 3 s + 2 s). Stąd poprawny wykres Q to taki, w którym impuls jest "wydłużony" o 2 s po opadaniu EN.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- A – odpowiada sytuacji, w której Q kopiuje EN (brak timera), czyli nie ma opóźnienia wyłączenia.
- B – przypomina działanie timera TON (opóźnione włączenie), a nie TOF; w TOF Q nie czeka z włączeniem.
- C – pokazuje niewłaściwe umiejscowienie lub długość opóźnienia (np. opóźnienie liczone od narastania albo zły czas), więc nie spełnia reguły "PT po opadaniu".
W praktyce TOF stosuje się m.in. do podtrzymania pracy urządzeń po zaniku sygnału sterującego (dobieg wentylatora, opóźnione zgaszenie światła) oraz do wygładzania krótkich zaników sygnału.
