W konfiguracji wzmacniacza nieodwracającego sygnał wejściowy podaje się na wejście "+", a ujemne sprzężenie zwrotne realizuje dzielnik rezystancyjny złożony z R1 i R2 doprowadzony do wejścia "−". Dla idealnego wzmacniacza operacyjnego (w zakresie pracy liniowej) wzmocnienie napięciowe jest opisane zależnością:
k = 1 + (R2/R1)
Z tego wzoru wynika bezpośrednio, że wzmocnienie zależy od stosunku R2 do R1:
- gdy R2 rośnie (przy stałym R1), rośnie składnik R2/R1, więc wzmocnienie rośnie;
- gdy R2 maleje (przy stałym R1), maleje R2/R1, więc wzmocnienie maleje.
W zadaniu R2 zmniejszono z 2 kΩ do 1 kΩ, czyli o połowę. Przy niezmienionym R1 oznacza to spadek R2/R1, a więc spadek k. Można to też sprawdzić liczbowo dla typowej wartości z rysunku: jeśli R1=1 kΩ, to początkowo k = 1 + 2/1 = 3, a po zmianie k = 1 + 1/1 = 2.
Odpowiedź "wzrośnie" jest błędna, bo przeczy proporcjonalności k do R2/R1. Odpowiedź "będzie zmienne" mogłaby dotyczyć sytuacji z potencjometrem lub zmianą w czasie, ale tutaj mowa o konkretnej zmianie wartości na 1 kΩ. Odpowiedź "pozostanie bez zmian" byłaby prawdziwa tylko wtedy, gdyby zmiana R2 nie wpływała na dzielnik sprzężenia, co w tej konfiguracji nie zachodzi.
W praktyce zmiana R2 jest standardową metodą ustawiania wzmocnienia w układzie nieodwracającym; często stosuje się potencjometr w gałęzi R2, aby regulować k w sposób płynny.
