Dźwignia finansowa opisuje, jak wykorzystanie kapitału obcego (np. kredytu) wpływa na rentowność kapitału własnego. Kluczowa jest relacja między:
- zyskownością kapitału całkowitego (w praktyce często rozumianą jako rentowność aktywów/kapitału zaangażowanego),
- kosztem kapitału obcego (kosztem długu, czyli ceną pozyskania finansowania zewnętrznego).
Jeżeli przedsiębiorstwo uzyskuje stopę zwrotu z całego zaangażowanego kapitału wyższą niż koszt długu, to dodatkowe finansowanie obce działa jak "wzmacniacz": po zapłaceniu odsetek pozostaje nadwyżka, która przypada właścicielom. To właśnie efekt dodatniej dźwigni finansowej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Efekt ujemnej dźwigni finansowej wystąpiłby w sytuacji odwrotnej: gdy koszt długu przewyższa rentowność wypracowaną na kapitale całkowitym. Wtedy zadłużenie obniża opłacalność dla właścicieli.
- Poprawa rentowności sprzedaży dotyczy marży/relacji zysku do przychodów, a nie relacji kosztu długu do rentowności kapitału. Można mieć dodatnią dźwignię bez wzrostu rentowności sprzedaży (np. przy zmianie struktury finansowania).
- Negatywny wpływ kredytu na zyskowność to uogólnienie. Kredyt nie jest z definicji "zły" lub "dobry" — wpływ zależy od porównania kosztu długu z rentownością osiąganą przez firmę.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o dźwignię finansową zawsze sprawdź znak nierówności: "rentowność > koszt długu" oznacza dodatnią dźwignię, a "rentowność < koszt długu" — ujemną.
