W oznaczaniu ilościowym magnezu wykorzystuje się fakt, że jon Mg2+ tworzy z EDTA (kompleksonem) trwały kompleks chelatowy. Chelat powstaje, gdy ligand wiąże jon metalu kilkoma atomami donorowymi, tworząc "kleszczową" strukturę. W kompleksometrii roztwór badany miareczkuje się mianowanym roztworem EDTA, a ilość zużytego titranta pozwala obliczyć ilość Mg2+. Dla EDTA typowe jest tworzenie kompleksów metali w stosunku molowym 1:1, co upraszcza rachunek stechiometryczny i czyni metodę wygodną analitycznie.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: kompleksometryczną?
Bo opis wprost wskazuje na tworzenie związków chelatowych z EDTA, a to jest istota kompleksometrii (miareczkowania kompleksometrycznego). W praktyce często prowadzi się je w odpowiednim pH (np. bufor amoniakalny) i z użyciem wskaźnika metalochromowego, który zmienia barwę w punkcie końcowym, gdy EDTA "wypiera" metal ze związku ze wskaźnikiem.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Chromatograficzną – chromatografia opiera się na rozdziale składników mieszaniny między fazą stacjonarną i ruchomą. Nie jest metodą bazującą na chelatowaniu EDTA w miareczkowaniu.
- Manganometryczną – manganometria jest metodą redoks, w której titrantem jest zwykle nadmanganian (utleniacz). Mechanizm utleniania-redukcji nie odpowiada reakcji kompleksowania Mg2+ przez EDTA.
- Argentometryczną – argentometria wykorzystuje reakcje strąceniowe z AgNO3 (klasycznie oznaczanie jonów halogenkowych). To inny typ reakcji analitycznej niż tworzenie kompleksów chelatowych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się EDTA/"komplekson" i "chelat", niemal zawsze chodzi o kompleksometrię. Z kolei AgNO3 sugeruje argentometrię, KMnO4 – manganometrię, a rozdział mieszanin – chromatografię.
