Porównując kabel z żyłą stalową miedziowaną (często spotykaną jako rozwiązanie kompromisowe) do kabla z żyłą całkowicie miedzianą o tym samym przekroju, kluczowe jest rozróżnienie, o jaki parametr pytamy. W treści chodzi o rezystancję stałoprądową, czyli zachowanie przewodnika dla prądu stałego (DC) i niskich częstotliwości, gdzie decyduje przewodność całego przekroju materiału.
Stal jako materiał rdzenia ma wyższą rezystywność (gorszą przewodność) niż miedź. Miedziowanie poprawia przewodność warstwy wierzchniej, ale przy DC prąd płynie przez cały przekrój żyły, więc właściwości rdzenia stalowego wciąż istotnie wpływają na wynik. Dlatego odpowiedź "większą rezystancją stałoprądową" jest właściwa: przy tym samym przekroju przewód z rdzeniem stalowym będzie miał większą rezystancję, a w praktyce większy spadek napięcia na długości i większe straty mocy I2R.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "mniejszą tłumiennością" – tłumienność w kablach do transmisji sygnałów zależy od wielu czynników (m.in. częstotliwości, efektu naskórkowego, geometrii, dielektryka, ekranowania). Sama informacja o rdzeniu stalowym przy tym samym przekroju nie daje podstaw, by ogólnie stwierdzić "mniejszą" tłumienność.
- "mniejszą podatnością na korozję" – odporność korozyjna zależy od środowiska, jakości powłoki, szczelności, a także od tego, czy stalowy rdzeń jest odsłonięty (np. na zakończeniach). Nie można uogólnić, że żyła ze stalą miedziowaną jest mniej podatna na korozję niż pełna miedź.
- "większą masą żyły" – przy takim samym przekroju masa zależy od gęstości materiału. Nie wynika z tego jednoznacznie "większa masa" jako cecha definicyjna w tym ujęciu egzaminacyjnym, a pytanie dotyczy przede wszystkim własności elektrycznej (rezystancji DC), nie mechanicznej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w pytaniu pojawia się wprost "rezystancja stałoprądowa", koncentruj się na przewodności materiału i przekroju, a nie na parametrach typowo wysokoczęstotliwościowych.
