W klasyfikacji technik druku kluczowe jest położenie elementów drukujących względem powierzchni formy. W formach wklęsłych (np. rotograwiura) miejsca przenoszące farbę są zagłębione poniżej powierzchni formy.
Kałamarzyki farbowe w tym znaczeniu to małe komórki/wgłębienia o określonej objętości. Podczas procesu te komórki wypełniają się farbą, a następnie rakiel zbiera nadmiar farby z powierzchni cylindra, tak aby farba pozostała tylko w zagłębieniach. Pod dociskiem do podłoża farba jest wyciągana z komórek i przenoszona na zadruk.
Progi (przegrody/ścianki) to elementy oddzielające sąsiednie komórki. Dzięki nim komórki zachowują swój kształt i mogą przenosić kontrolowaną ilość farby, co ma znaczenie dla odwzorowania tonalnego i stabilności druku.
Dlaczego pozostałe typy form nie pasują?
- Formy płaskie (offset) nie opierają się na zagłębieniach i progach, lecz na chemicznym zróżnicowaniu obszarów drukujących i niedrukujących na tej samej wysokości.
- Formy wypukłe (np. typografia, fleksografia) mają elementy drukujące wyniesione ponad powierzchnię, więc nie występuje w nich system komórek z progami typowy dla druku wklęsłego.
- Formy sitodrukowe są wykonane z siatki (matrycy), a farba przechodzi przez oczka w miejscach otwartych; nie ma tu "kałamarzyków" jako komórek grawerowanych w powierzchni formy.
W praktyce egzaminacyjnej częsty błąd to mylenie "kałamarzyków" w formie rotograwiurowej z kałamarzykiem jako zasobnikiem farby w maszynie. W tym pytaniu chodzi o cechy konstrukcyjne form drukowych, więc poprawna jest odpowiedź wskazująca formy wklęsłe.
