Kapsułki żelatynowe należą do stałych postaci leku. Ich istotą jest to, że dawka substancji (proszek, granulat, peletki, czasem płyn w kapsułkach miękkich) znajduje się w otoczce żelatynowej o określonym kształcie i objętości. Z tego powodu kapsułka jest podawana jako pojedyncza jednostka dawkowania.
Wlew (w praktyce najczęściej wlew doodbytniczy/enema) jest natomiast postacią płynną: roztworem, zawiesiną lub emulsją podawaną w określonej objętości, zwykle z użyciem aplikatora/pojemnika. To odmienna kategoria technologiczna niż kapsułki, dlatego stwierdzenie, że kapsułki żelatynowe nie mogą być stosowane "w postaci wlewów", jest zgodne z podstawowym podziałem postaci leku.
Pozostałe propozycje dróg podania są spotykane dla kapsułek:
- Doustnie – klasyczne zastosowanie kapsułek twardych i miękkich.
- Dopochwowo – istnieją kapsułki dopochwowe przeznaczone do miejscowego działania (z aplikacją dopochwową).
- Doodbytniczo – mogą występować postacie kapsułek doodbytniczych (podobnie jak inne jednostkowe postacie do podania doodbytniczego), które nie są jednak wlewem, tylko jednostką stałą.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać prostą regułę: "wlew" opisuje postać płynną podawaną w objętości, a "kapsułka" – jednostkową postać stałą z otoczką. Jeśli w odpowiedziach mieszają się drogi podania i postacie leku, trzeba sprawdzić, czy pytanie dotyczy miejsca podania, czy formy technologicznej.
