Plaster transdermalny (TTS) to postać leku zaprojektowana tak, aby substancja czynna przenikała przez skórę do krążenia ogólnego i była uwalniana w sposób możliwie stały przez wiele godzin lub dni. Nie każda substancja nadaje się do takiej postaci – zwykle wymagane są: odpowiednia lipofilowość, niska dawka dobowa, korzystna masa cząsteczkowa oraz stabilność w układzie nośnika.
Odpowiedź "Propranolol" jest poprawna, ponieważ propranolol jest klasycznie kojarzony z podaniem doustnym (tabletki) lub parenteralnym, a jego rutynowo spotykana postać w obrocie aptecznym nie obejmuje typowych plastrów transdermalnych.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo są znanymi przykładami substancji stosowanych w TTS:
- "Estradiol" – często stosowany w hormonalnej terapii zastępczej w postaci plastrów, co ułatwia utrzymanie stałych stężeń i omija efekt pierwszego przejścia.
- "Scopolamina" – historycznie i praktycznie znana z plastrów stosowanych w profilaktyce choroby lokomocyjnej; TTS zapewnia długie działanie bez częstego dawkowania.
- "Buprenorfina" – opioid wykorzystywany w leczeniu bólu przewlekłego; forma transdermalna umożliwia wielodniowe, kontrolowane uwalnianie i poprawia przestrzeganie terapii.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać grupy leków często spotykane w plastrach: hormony, leki przeciwbólowe (opioidy) oraz niektóre leki przeciwwymiotne/antycholinergiczne. Jeżeli w odpowiedziach pojawia się lek "typowo tabletkowy", to często jest on dystraktorem.
