Fast Ethernet to odmiana Ethernetu, w której nominalna (maksymalna) szybkość transmisji wynosi 100 Mb/s (megabitów na sekundę). Standard ten jest powszechnie kojarzony z rodziną IEEE 802.3 (w praktyce spotyka się porty i karty 10/100 Mb/s), a jego celem było zwiększenie szybkości względem starszego Ethernetu 10 Mb/s.
Poprawna jest odpowiedź "100 Mbps", ponieważ właśnie taka wartość definiuje Fast Ethernet. W typowych odmianach (np. 100BASE‑TX po skrętce) urządzenia negocjują prędkość 10 lub 100 Mb/s (autonegocjacja), zależnie od możliwości obu stron i jakości medium.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "100 MB/s" – myli jednostki. MB/s to megabajty na sekundę, a standardy Ethernet podaje się w Mb/s (megabitach/s). Ponieważ 1 bajt = 8 bitów, to 100 Mb/s odpowiada ok. 12,5 MB/s w idealnych warunkach, a w praktyce mniej z powodu narzutu protokołów.
- "10 MB/s" – także jest w megabajtach/s i dodatkowo sugeruje przepływność bliższą temu, co można obserwować przy kopiowaniu plików w sieci 100 Mb/s (około 10–12 MB/s). To jednak nie jest nazwa/parametr standardu, tylko efekt przeliczenia i strat.
- "10 Mbps" – to prędkość klasycznego Ethernetu (10BASE‑T), a nie Fast Ethernet. Ta odpowiedź pasowałaby do pytania o "Ethernet", ale nie o "Fast Ethernet".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz odpowiedzi z Mb/s i MB/s, najpierw sprawdź jednostkę (małe/duże "b"), a dopiero potem porównuj liczby. W sieciach LAN standardy interfejsów prawie zawsze opisuje się w megabitach na sekundę.
