Dekretacja to krótka adnotacja naniesiona na piśmie (najczęściej po jego zarejestrowaniu), która porządkuje dalszy obieg dokumentu: wskazuje osobę/komórkę odpowiedzialną, tryb postępowania oraz poziom decyzyjności. W praktyce biurowej szczególnie ważne jest odróżnienie spraw, które pracownik może załatwić samodzielnie, od takich, które wymagają akceptacji lub decyzji kierownika.
Jeżeli kierownik chce zachować dla siebie ostateczną decyzję, na dekretowanym piśmie umieszcza się skrót "m.a.". Taka adnotacja sygnalizuje, że sprawa nie powinna zostać zakończona wyłącznie na poziomie wykonawczym – należy ją przygotować (np. zebrać informacje, sporządzić projekt odpowiedzi), ale finalne rozstrzygnięcie lub podpis pozostaje po stronie przełożonego.
Pozostałe skróty z odpowiedzi są mylące, ponieważ mają podobną budowę (dwie litery i kropki), jednak nie odpowiadają sytuacji "zastrzeżenia decyzji dla kierownika" przyjętej w treści pytania. Na egzaminach takie dystraktory sprawdzają uważność i znajomość znaczeń skrótów, a nie samo skojarzenie liter.
- "p.r." – może być błędnie wybrane przez skojarzenie z "przekazać/rozpatrzyć", ale nie wskazuje jednoznacznie, że decyzja ma pozostać u kierownika.
- "p.m." – bywa mylone z oznaczeniami dotyczącymi sposobu prowadzenia sprawy, jednak nie odpowiada opisowi zachowania decyzji dla siebie.
- "m.p." – odwrócenie liter sprzyja pomyłce wzrokowej; sama obecność tych samych znaków nie przesądza o właściwym znaczeniu w dekretacji.
Wskazówka egzaminacyjna: ucz się skrótów zawsze w parze z ich funkcją w obiegu dokumentów (kto decyduje? kto wykonuje? czy potrzebna jest akceptacja?), a nie tylko "na pamięć" jako ciąg liter. To zmniejsza ryzyko pomyłki, gdy odpowiedzi są do siebie bardzo podobne.
