W pytaniu chodzi o rozpoznanie rodzaju kleju, który nie wymaga odparowania składników lotnych, aby uzyskać wytrzymałe połączenie.
Odpowiedź "Topliwe." jest właściwa, ponieważ kleje topliwe (hot-melt) są zwykle materiałami o wysokiej zawartości części stałych (często traktowane jako "100% substancji stałych"). Nakłada się je w stanie stopionym, a proces wiązania zachodzi przede wszystkim przez spadek temperatury i zestalenie. W typowym ujęciu technologicznym nie bazują one na rozpuszczalniku, który musiałby odparować, więc nie są kojarzone z emisją lotnych składników jak kleje rozpuszczalnikowe.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w takim rozumieniu?
- "Celulozowe." – w praktyce introligatorskiej tego typu kleje są często przygotowywane jako roztwory lub dyspersje, które uzyskują lepkość dzięki nośnikowi (np. wodzie). Wiązanie obejmuje etap, w którym część nośnika musi odparować, więc występuje składnik lotny.
- "Dekstrynowe." – kleje dekstrynowe są zazwyczaj wodnymi klejami skrobiowymi. Ich "schnięcie" wiąże się z ubytkiem wody, czyli substancji odparowującej (lotnej w sensie fizycznym).
- "Rozpuszczalnikowe." – z definicji zawierają rozpuszczalniki organiczne, które odparowują podczas schnięcia. To klasyczny przykład klejów zawierających składniki lotne.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach występuje klej "rozpuszczalnikowy", to zwykle jest to sygnał, że rozróżnienie dotyczy mechanizmu wiązania: odparowanie (woda/rozpuszczalnik) kontra krzepnięcie po ochłodzeniu (kleje topliwe).
