W krawiectwie norma zużycia materiału nie jest samą "gołą" sumą długości elementów, tylko wartością powiększoną o zapasy technologiczne (m.in. na szwy, ewentualny skurcz, dopasowanie oraz rezerwę na korekty). Dlatego najpierw wyznacza się długość netto wynikającą z konstrukcji i planowanego układu wykrojów, a dopiero potem dodaje narzut.
Dla garsonki (żakiet + spódnica) w zadaniu przyjmuje się uproszczone podejście oparte na długościach: długość żakietu 50 cm, długość rękawa 60 cm oraz długość spódnicy 60 cm. Po zsumowaniu: 50 + 60 + 60 = 170 cm. Ta wartość jest punktem wyjścia, ale nie stanowi jeszcze normy zużycia, bo nie uwzględnia zapasów.
Po doliczeniu zapasu technologicznego otrzymuje się 187 cm tkaniny jedwabnej. W praktyce takie zaokrąglenie jest typowe: pozwala bezpiecznie wykonać wyrób z tkaniny wymagającej ostrożnej obróbki i uwzględnia ryzyko błędu kroju czy prasowania.
Drugi krok dotyczy podszewki. Tutaj kluczowe jest to, że jej szerokość wynosi 70 cm, czyli jest znacząco mniejsza niż szerokość tkaniny wierzchniej (1,50 m). Węższy materiał ogranicza możliwość układania elementów "obok siebie", przez co często trzeba je rozkładać wzdłużnie, jeden pod drugim. Skutkiem jest większe zużycie długości bieżącej.
W przyjętym modelu obliczeń oznacza to w przybliżeniu podwojenie zużycia względem tkaniny wierzchniej: 2 × 187 cm ≈ 374 cm. Taki wynik odpowiada praktycznej zasadzie: im węższy materiał, tym gorsza wydajność układu wykrojów i większa norma zużycia.
Dlaczego pozostałe wartości z tabeli są niewłaściwe? Wariant z 170 cm tkaniny pomija zapas technologiczny, więc jest ryzykowny. Warianty z bardzo dużym zużyciem tkaniny wierzchniej albo z zaskakująco małą ilością podszewki nie wynikają z podanych długości i nie odzwierciedlają ograniczenia szerokości 70 cm, które zwykle zwiększa, a nie zmniejsza, zużycie podszewki.
