W produkcji miarowo-usługowej norma zużycia tkaniny oznacza praktycznie: ile materiału trzeba przygotować, aby wykonać konkretną odzież dla danej osoby, przy założonych warunkach rozkroju. Dlatego podstawą do jej obliczenia są czynniki, które realnie wpływają na to, jak elementy wykroju zmieszczą się na tkaninie.
Wymiary klientki (np. wzrost i obwody) determinują wielkość form i długości elementów, czyli minimalną potrzebną powierzchnię materiału. Fason odzieży wpływa na liczbę i kształt elementów (np. rozklosz, zaszewki, rękawy, dodatkowe cięcia), a więc na zapotrzebowanie materiałowe.
Kluczowe są też cechy samej tkaniny: szerokość ogranicza układ szablonów, a wzór (np. pasy, krata, raport) często wymusza dopasowanie motywu, układ "z włosem" albo zachowanie kierunku, co zwykle zwiększa zużycie.
Odpowiedzi zawierające element "cena usługi" są błędne, ponieważ cena dotyczy kosztorysowania (robocizna, narzut, usługi dodatkowe), a nie technicznego wyznaczania ilości materiału do rozkroju. Można znać cenę szycia, a nadal nie mieć poprawnie obliczonego zapotrzebowania tkaniny.
Odpowiedź ograniczająca się do wzrostu i szerokości tkaniny jest niepełna: pomija obwody oraz fason, które w praktyce krawieckiej istotnie zmieniają wielkość elementów i liczbę detali. Podobnie warianty mieszające część poprawnych czynników z ceną usługi mylą dwa różne obszary: technologię rozkroju i kalkulację usługi.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy zużycia materiału, szukaj wyłącznie parametrów "fizycznych" wyrobu, sylwetki i tkaniny. Elementy ekonomiczne (cena, marża) prawie zawsze oznaczają dystraktor.
