W obliczaniu normy zużycia tkaniny (metrażu potrzebnego do uszycia wyrobu) trzeba zsumować te elementy, które realnie zajmą długość na tkaninie o zadanej szerokości. Dla płaszcza o szerokości tkaniny 1,50 m stosuje się w praktyce zawodowej uproszczony schemat: korpus (przód+tył) + rękawy + zapasy wynikające z konstrukcji i technologii.
1) Korpus płaszcza
Przód i tył kroi się jako dwa zasadnicze elementy, więc przyjmujemy 2 × długość płaszcza:
2 × 110 cm = 220 cm.
2) Rękaw
Do powyższego dodaje się długość potrzebną na wykrojenie rękawa (tu: 75 cm). Po zsumowaniu podstawy:
220 cm + 75 cm = 295 cm.
3) Dodatki na rozkloszowanie i szwy
Płaszcz rozkloszowany wymaga dodatkowego materiału na poszerzenie dołu (np. kliny/rozszerzenia) oraz zapasy technologiczne. W zadaniach egzaminacyjnych przy szerokości 150 cm przyjmuje się standardowy zapas w przedziale ok. 25–35 cm. W tym przypadku odpowiada mu dodatek 29,5 cm, więc:
295 cm + 29,5 cm = 324,5 cm.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 295,0 cm – to wynik bez dodatków; typowy błąd polega na zatrzymaniu się na sumie 2×długość + rękaw i pominięciu rozkloszowania oraz szwów.
- 203,5 cm – oznacza zaniżenie zużycia; zwykle wynika z błędnego niepodwojenia długości płaszcza (pominięcie jednego z elementów korpusu) lub z błędnej konwersji/sumowania.
- 407,0 cm – to zawyżenie; często pojawia się, gdy ktoś podwaja także rękaw lub dodaje zbyt duży zapas, nieadekwatny dla tkaniny o szerokości 150 cm.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw policz "bazę" (2×długość wyrobu + rękaw), a dopiero potem dopisz uzasadniony dodatek konstrukcyjno-technologiczny. Dzięki temu łatwo kontrolujesz, czy wynik nie jest ani zbyt niski, ani przesadnie wysoki.
