KWALIFIKACJA MOD3 - STYCZEŃ 2021

PYTANIE NR 8.
Klientka zamówiła w zakładzie usługowo-miarowym uszycie garsonki z wełnianej krepy. Przyjmując zamówienie krawiec wykonał niezbędne pomiary, których wyniki zamieszczone są w przedstawionej tabeli.
Ile wynosi norma zużycia wełnianej krepy o szerokości 150 cm przeznaczonej do wykonania zamówienia?
Ilustracja przedstawia tabelę z wynikami pomiarów, które są istotne w kontekście zamówienia na uszycie garsonki z wełnianej
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Normę zużycia oblicza się jako zużycie teoretyczne powiększone o dodatek technologiczny. Z tabeli: 50 cm (żakiet) + 60 cm (rękaw) + 60 cm (spódnica) = 170 cm. Doliczając typowe 10% na zapasy, podwinięcia, skurcz i odpady: 170 × 1,10 = 187 cm.

Pełne wyjaśnienie:

Norma zużycia materiału to ilość tkaniny, którą należy przeznaczyć na wykonanie wyrobu w praktyce, a nie tylko "na styk". Dlatego obejmuje zużycie teoretyczne (wynikające z długości elementów) oraz dodatki technologiczne (straty i odpady powstające podczas krojenia i szycia).

Krok 1: zużycie teoretyczne
W przypadku garsonki (żakiet + spódnica) przy szerokości tkaniny 150 cm i podanych wymiarach elementy układa się zwykle kolejno wzdłuż materiału. Z tabeli odczytujemy długości: żakiet 50 cm, rękaw 60 cm, spódnica 60 cm. Suma daje: 50 + 60 + 60 = 170 cm.

Krok 2: dodatek technologiczny
W praktyce krawieckiej dolicza się narzut na: zapasy na szwy (często 1–2 cm na szew), podwinięcia i obręby (np. kilka centymetrów), możliwy skurcz tkanin wełnianych oraz straty krojcze i zapas bezpieczeństwa. W zadaniu przyjęto typową wartość 10%.

Krok 3: obliczenie normy
Norma zużycia = 170 cm × (1 + 10/100) = 170 × 1,10 = 187 cm.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
Wartość "170 cm" to tylko suma długości elementów bez zapasu, co w realnym szyciu grozi brakiem tkaniny na podwinięcia i straty. Wyniki "340 cm" i "374 cm" sugerują mechaniczne podwojenie lub nadmierne zawyżenie zużycia, które przy tkaninie o szerokości 150 cm i typowym układzie elementów dla podanych wymiarów nie wynika z danych zadania.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Norma zużycia materiału to ilość tkaniny potrzebna do wykonania wyrobu w praktyce: obejmuje zużycie teoretyczne (z długości elementów) oraz dodatki technologiczne, czyli zapasy na szwy, podwinięcia, skurcz i straty krojcze. Służy do wyceny i zamówienia odpowiedniej ilości materiału.
Zużycie teoretyczne liczy się jako sumę długości podstawowych elementów podanych w tabeli. Dla garsonki (żakiet + spódnica) w zadaniu jest to: długość żakietu + długość rękawa + długość spódnicy. Otrzymany wynik jest bazą do doliczenia dodatku technologicznego.
Doliczenie 10% ma zabezpieczyć realne wykonanie wyrobu: podczas krojenia i szycia powstają odpady, potrzebne są zapasy na szwy oraz podwinięcia, a tkaniny (zwłaszcza wełniane) mogą wykazywać skurcz. Bez tego dodatku łatwo zamówić zbyt mało materiału i nie dokończyć usługi.
Najczęściej uwzględnia się długości kluczowych części: żakiet (korpus), rękaw oraz spódnicę. W bardziej rozbudowanych zadaniach mogą dojść kołnierz, kieszenie czy listwy, ale w tym typie polecenia zwykle wskazuje się w tabeli te elementy, które mają być sumowane jako baza do normy.
Tak, bo szerokość tkaniny decyduje o tym, czy elementy można układać obok siebie, czy trzeba je rozkładać "wzdłuż" i zużycie rośnie. Przy 150 cm wiele elementów odzieży damskiej mieści się w szerokości, więc zużycie często da się policzyć z sumy długości elementów, a potem dodać narzut technologiczny.
Najczęstszy błąd to potraktowanie sumy długości elementów jako normy końcowej, czyli pominięcie dodatku technologicznego. Uczeń liczy 50 + 60 + 60 i zatrzymuje się na 170 cm. W praktyce to za mało, bo nie uwzględnia zapasów na szwy, obręby, skurczu i strat krojczych.
Podwojenie ma sens tylko wtedy, gdy szerokość tkaniny jest zbyt mała i elementy muszą być układane w dwóch "rzędach" lub wymagają parowania wzdłuż. Przy szerokości 150 cm i typowych wymiarach elementy zwykle mieszczą się w szerokości, więc takie podwajanie jest heurystyką, a nie wynikiem danych z zadania.
Najprościej policzyć 10% jako jedną dziesiątą wartości bazowej. Dla 170 cm: 170 ÷ 10 = 17 cm. Następnie dodać do bazy: 170 + 17 = 187 cm. Ta metoda jest szybka i bezpieczna na egzaminie, jeśli dodatek wynosi dokładnie 10%.
W tabelach krawieckich skróty opisują obwody i wymiary sylwetki. W tym zadaniu kluczowe do obliczenia normy są długości elementów (żakiet, rękaw, spódnica), a obwody (np. bioder) informują o realnym układzie elementów przy danej szerokości tkaniny. Dokładne rozwinięcie skrótów zależy od przyjętego systemu zapisu w pracowni.
Ćwicz schemat: (1) odczyt danych z tabeli, (2) suma długości elementów jako zużycie teoretyczne, (3) doliczenie narzutu technologicznego procentowo. Warto też trenować szybkie liczenie 5%, 10% i 15% oraz rozumieć, skąd biorą się straty i zapasy w procesie krojenia i szycia.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 46% zdających egzamin. trudne

Eksperci podkreślają: "Normę zużycia oblicza się jako zużycie teoretyczne powiększone o dodatek technologiczny."

Źródła:

  • Opis ilustracji (tabela "Wyniki pomiarów": opx 88 cm, obt 92 cm, długość żakietu 50 cm, długość rękawa 60 cm, długość spódnicy 60 cm) – materiał źródłowy zadania egzaminacyjnego (opis z analizy obrazu w systemie).
  • Kontekst zadania dostarczony w poleceniu: "Podstawa teoretyczna" i "Szczegóły merytoryczne" (wzór Nz = Nt × [1 + (ns + no)/100], typowy dodatek 10%, przykład obliczenia 170 × 1,10 = 187).

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty z technologii odzieży (działy: normowanie zużycia, rozkład kroju)
  • Zadania obliczeniowe z normy zużycia dla różnych wyrobów (spódnice, żakiety, spodnie)
  • Instrukcje metodyczne do zajęć pracowni krawieckiej: planowanie układu szablonów

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego