Kodowanie stratne polega na nieodwracalnym zmniejszeniu ilości danych sygnału audio. Osiąga się to m.in. przez wykorzystanie modeli psychoakustycznych (usuwanie lub zgrubne kodowanie składowych mniej słyszalnych), dzięki czemu plik ma mniejszy rozmiar kosztem możliwej utraty jakości.
Odpowiedź "MP3" jest właściwa, ponieważ MP3 jest powszechnie stosowanym formatem/standardem kompresji stratnej dla dźwięku. W praktyce realizatora dźwięku MP3 bywa używany do dystrybucji i podglądu materiału, ale nie jest najlepszym wyborem do archiwizacji czy wielokrotnego eksportu w trakcie montażu, bo kolejne kodowania mogą kumulować artefakty.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do "kodowania stratnego" w tym ujęciu:
- "WAV" to format pliku (kontener) najczęściej kojarzony z zapisem PCM, czyli bez kompresji stratnej. Sam WAV nie oznacza z definicji stratności; w typowych zastosowaniach studyjnych jest używany jako materiał roboczy o wysokiej jakości.
- "RIFF" to struktura/kontener (format opakowania danych) wykorzystywany m.in. przez WAV. Nie jest to metoda kompresji ani kodek stratny.
- "CDA" odnosi się do ścieżek audio z płyty CD (zwykle zapis PCM 44,1 kHz/16 bit). To nie jest typowy "format pliku z kodowaniem stratnym" używany do kompresji i dystrybucji w sieci.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się jednocześnie nazwy kodeków (kompresja) i nazwy kontenerów/formatów plików, upewnij się, czy pytanie dotyczy metody kodowania (stratne/bezstratne), czy tylko "opakowania" danych.
