Wśród podanych formatów najwyższą jakość zapisu materiału audio zapewnia Wave (WAV), ponieważ w typowym zastosowaniu jest to kontener przechowujący dźwięk jako nieskompresowane PCM (lub w praktyce materiał bez strat wynikających z kompresji stratnej). Taki zapis zachowuje pełną informację o sygnale w granicach przyjętych parametrów technicznych (np. częstotliwość próbkowania i głębia bitowa), co jest kluczowe w montażu i postprodukcji.
Odpowiedzi rozpraszające dotyczą formatów zwykle używanych do dystrybucji i oszczędzania miejsca:
- MP3 to format powszechnie stosowany w sieci. Najczęściej wykorzystuje kompresję stratną, która zmniejsza rozmiar pliku kosztem części danych audio. Może brzmieć "dobrze" przy wysokich ustawieniach, ale nie jest to zapis najwyższej wierności w sensie zachowania całej informacji z oryginału.
- Ogg (często kojarzony z Ogg Vorbis) również zwykle oznacza kompresję stratną. Jest praktyczny do odsłuchu i publikacji, lecz nie jest optymalny jako format materiału źródłowego do dalszej obróbki, bo kolejne przetwarzanie może dodatkowo ujawniać artefakty.
- MPC (Musepack) to kolejny przykład kodeka stratnego, historycznie ukierunkowanego na wysoką jakość przy mniejszym rozmiarze. Mimo że może oferować dobrą jakość percepcyjną, nadal nie jest formatem "bezstratnym" w typowym rozumieniu.
W praktyce realizatora dźwięku wybór formatu do pracy powinien minimalizować straty: do nagrań, montażu, miksu, stemów i archiwizacji często wybiera się WAV/PCM. Formaty stratne zostawia się na końcowy etap dystrybucji, gdy priorytetem jest rozmiar pliku i kompatybilność.
