Kołek karbowy to element ustalający stosowany w budowie maszyn do pozycjonowania części względem siebie. Jego cechą rozpoznawczą są karby (rowki) biegnące wzdłuż osi na powierzchni walcowej. Dzięki nim kołek po wciśnięciu w otwór uzyskuje dobre osadzenie (zwiększone tarcie i lokalne odkształcenie materiału), co ogranicza luz i ryzyko samoczynnego wysunięcia.
W zadaniach opartych o rysunek techniczny kluczowe jest wychwycenie detalu graficznego, który odróżnia kołek karbowy od innych, podobnych elementów. Element oznaczony jako "C" odpowiada kołkowi karbowemu, ponieważ na ilustracji widoczne są cechy typowe dla tego typu kołka: kształt walcowy oraz zaznaczenia karbów/rowków.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, gdyż wskazują elementy o innej geometrii lub innym sposobie działania, np. gładki kołek walcowy (bez karbów), kołek sprężysty o przekroju ze szczeliną lub elementy złączno-zabezpieczające (np. zawleczki), które na rysunku mają odmienne oznaczenia i inną charakterystyczną sylwetkę. Typowym błędem jest wybór "pierwszego lepszego kołka" bez sprawdzenia, czy rysunek pokazuje karbowanie powierzchni.
Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi porównaj wszystkie cztery rysunki i szukaj jednej, jednoznacznej cechy – w tym przypadku są nią podłużne rowki/karby. Jeśli widzisz jedynie gładką powierzchnię, to najpewniej nie jest kołek karbowy.
