Połączenie sworzniowe jest połączeniem rozłącznym, w którym podstawowym elementem łączącym jest sworzeń (walcowy trzpień) przechodzący przez współpracujące części. W praktyce sworzeń często pełni rolę osi obrotu albo elementu przenoszącego siły poprzeczne w węzłach przegubowych. Na rysunku technicznym typowo widać gładki trzpień w otworach elementów, a zabezpieczenie przed wysunięciem bywa rozwiązane przez podkładkę i zawleczkę, pierścień osadczy albo nakiełkowanie końca sworznia.
Dlaczego nie "gwintowe"? Połączenie gwintowe opiera się na gwincie (śruba, nakrętka, wkręt lub otwór nagwintowany). Gdy na rysunku nie ma charakterystycznych zwojów gwintu i elementów dokręcanych (nakrętki/łba śruby współpracującego z gwintem), nie jest to połączenie gwintowe.
Dlaczego nie "wpustowe"? Połączenie wpustowe dotyczy układu wał–piasta i wymaga rowka wpustowego w wale oraz rowka w piaście, w które wchodzi wpust. Na rysunku powinny pojawić się rowki i wpust jako oddzielny element o przekroju prostokątnym (lub innym normowym), a nie trzpień pełniący funkcję osi/przegubu.
Dlaczego nie "wielowypustowe"? Wielowypust to również połączenie wał–piasta, ale realizowane przez kilka wypustów (zębów) na obwodzie wału i odpowiadające im rowki w piaście. Na rysunku oczekuje się widoku profilu uzębienia/wypustów, a nie pojedynczego sworznia przechodzącego przez otwory.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku widzisz pojedynczy gładki trzpień łączący elementy jak przegub/ucho, najpierw rozważ połączenie sworzniowe; jeśli widzisz gwint — połączenie gwintowe; jeśli widzisz wał i piastę z rowkiem — wpust; a gdy widzisz kilka wypustów na obwodzie — wielowypust.
