Kompresja sygnału cyfrowego do formatu bezstratnego (lossless) polega na takim zakodowaniu danych, aby dało się je później odtworzyć idealnie. Oznacza to, że po dekompresji uzyskuje się identyczną zawartość jak przed kompresją: tę samą sekwencję wartości próbek w tej samej reprezentacji wyjściowej (w praktyce: PCM po dekodowaniu). Nie jest to "poprawa" ani "obróbka" brzmienia, tylko inny sposób zapisu tych samych informacji.
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "odtworzenie sygnału identycznego jak oryginał." Bezstratność wyklucza pojawienie się nowych składowych, zmian charakterystyki częstotliwościowej czy dopisania losowego składnika szumowego — bo każda taka zmiana oznaczałaby, że wynik nie jest już taki sam jak wejście.
- "powstanie dodatkowych harmonicznych." Harmoniczne są typowym skutkiem nieliniowości (przesterowania, saturacji, nieprawidłowego toru analogowego, nieliniowych algorytmów DSP). Kodowanie bezstratne nie jest procesem nieliniowego przekształcania amplitudy sygnału, tylko odwracalnym zapisem danych.
- "nieznaczne podbicie środkowej części pasma." To opis działania filtra lub korekcji (EQ). Kompresja bezstratna nie stosuje korekcji widmowej — po dekodowaniu pasmo jest takie jak w oryginale.
- "dodanie do dźwięku szumu kwantyzacji." Szum kwantyzacji wynika z ograniczonej rozdzielczości bitowej podczas kwantyzacji (np. przy konwersji A/C, zmianie bit depth lub nieprawidłowej obróbce bez ditheringu). Sama bezstratna kompresja danych nie zmienia wartości próbek, więc nie generuje nowego szumu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "bezstratne", myśl o odtwarzaniu bit‑w‑bit. Jeśli odpowiedź sugeruje zmianę barwy, dynamiki, pasma albo pojawienie się zniekształceń, to opisuje obróbkę sygnału albo ograniczenia kwantyzacji — a nie bezstratne kodowanie danych.
