W polskim systemie koncesyjnym dla działalności górniczej kompetencje są rozdzielone między różne organy administracji. Dla małych przedsięwzięć wydobywczych ustawodawca przewidział uproszczoną ścieżkę, w której organem koncesyjnym jest starosta.
Właściwość starosty dotyczy sytuacji, gdy łącznie spełnione są trzy kryteria:
- obszar udokumentowanego złoża nieobjętego własnością górniczą nie przekracza 2 ha,
- wydobycie kopaliny ze złoża w roku kalendarzowym nie przekroczy 20 000 m3,
- działalność będzie prowadzona metodą odkrywkową i bez użycia środków strzałowych.
Dlatego odpowiedź "starosta" jest prawidłowa: wskazuje właściwy organ w dokładnie opisanym, limitowanym przypadku.
Pozostałe propozycje są błędne, bo dotyczą innych zakresów kompetencji:
- "marszałek województwa" będzie właściwy wtedy, gdy choć jeden z warunków "małej koncesji" nie jest spełniony (np. większe wydobycie albo plan użycia materiałów wybuchowych).
- "organ nadzoru górniczego" (np. w ramach nadzoru nad ruchem zakładów) nie jest organem udzielającym koncesji; jego rola dotyczy przede wszystkim kontroli i nadzoru nad prowadzeniem robót, a nie wydawania koncesji w tym trybie.
- "minister właściwy do spraw środowiska" jest właściwy w innych, zwykle "większych" lub szczególnych sprawach koncesyjnych, a nie w opisanym wariancie małego wydobycia spełniającego progi powierzchni, wydobycia i technologii.
W praktyce egzaminacyjnej kluczowe jest słowo "jednocześnie": jeśli przepis wymaga spełnienia warunków łącznie, to przekroczenie nawet jednego limitu (albo plan użycia środków strzałowych) zmienia organ właściwy.
