Kontrola zmian grubości (w praktyce: ilości naniesionego tuszu/tonera i stopnia krycia) na wydruku polega na obserwowaniu, czy pola pełne oraz elementy kontrolne utrzymują stały poziom "ciemności" i krycia. W poligrafii klasycznym wskaźnikiem takiej zmiany jest gęstość optyczna druku, mierzona metodą densytometryczną. Jeżeli warstwa barwnika jest większa, rośnie pochłanianie światła i wynik gęstości optycznej zwykle się zwiększa; gdy jest mniejsza – gęstość spada. Dzięki temu można szybko wykryć rozjazd procesu (np. wahania nafarbienia) i skorygować ustawienia.
Odpowiedź "anizotropii zadrukowanego papieru" jest nietrafna, bo anizotropia dotyczy kierunkowych właściwości podłoża (np. związanych z układem włókien) i może wpływać na zachowanie papieru, ale nie jest bezpośrednią miarą grubości warstwy tuszu. To inny obszar kontroli jakości.
Odpowiedź "wagi podłoża drukowego przed i po drukowaniu" również nie jest właściwą metodą kontroli produkcyjnej: różnice masy są bardzo małe w porównaniu z masą arkusza, a wynik łatwo zaburza wilgotność i warunki otoczenia. Taki pomiar nie jest typowym, praktycznym wskaźnikiem stabilności nafarbienia.
Odpowiedź "pasowania druku odbitki na awersie i rewersie wydruku" odnosi się do rejestru/zgodności położenia elementów (szczególnie w druku dwustronnym), czyli do geometrii i pozycjonowania, a nie do ilości tuszu. Można mieć idealne pasowanie przy jednoczesnych wahaniach krycia i odwrotnie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "ilości farby/tuszu" lub "nafarbienia", najczęściej szukasz pojęć typu gęstość optyczna, densytometria, pola kontrolne. Gdy dotyczy "ułożenia obrazu" – wtedy pasowanie/rejestr.
