Kontrola równości poprzecznej wykonywanej warstwy przed ułożeniem następnej polega na porównaniu wyników pomiarów (w mm) z wartością dopuszczalną z tabeli. Kluczowe jest prawidłowe ustalenie, jaką warstwę układa się jako następną, bo tabela odnosi się do "podłoża pod warstwę …".
W tym zadaniu badana jest warstwa mrozoochronna, a kolejną warstwą ma być podbudowa. Zatem warstwa mrozoochronna jest tutaj podłożem pod podbudowę. Dla dróg klasy D (drogi dojazdowe) dopuszczalna odchyłka równości podłoża pod podbudowę wynosi 18 mm.
Następnie stosuje się zasadę oceny odcinka: jeśli na danym odcinku wykonano kilka pomiarów, to do korekty kwalifikuje się odcinek, na którym wystąpiło choć jedno przekroczenie wartości dopuszczalnej. Nie trzeba liczyć średniej ani sumy — liczy się zgodność każdego punktu z limitem.
Dla odcinka IV podane są wyniki: 19 mm, 10 mm, 12 mm, 22 mm. Widzimy dwa przekroczenia limitu 18 mm (19 i 22), więc ten odcinek wymaga korekty (wyrównania) przed ułożeniem podbudowy.
Pozostałe odcinki nie wymagają korekty, bo wszystkie ich wyniki mieszczą się w limicie 18 mm:
- odcinek I: maks. 18 mm (nie przekracza),
- odcinek II: maks. 17 mm,
- odcinek III: maks. 18 mm (nie przekracza).
W praktyce właściwa równość podłoża ogranicza ryzyko nierównomiernej grubości kolejnych warstw, poprawia trwałość nawierzchni i komfort jazdy.
