Zadanie polega na obliczeniu nakładu pracy maszyny (maszynogodzin) dla równiarki przy wykonaniu dolnej warstwy podbudowy z kruszywa na odcinku drogi.
1) Obmiar robót
Najpierw wyznacza się wielkość robót z geometrii odcinka: szerokość 6 m i długość 100 m. W praktyce w zależności od tego, jak w danej tablicy KNR zdefiniowano pozycję (na jednostkę powierzchni lub objętości), podstawą może być:
- powierzchnia odcinka (m2) albo
- objętość warstwy (m3) z uwzględnieniem grubości 20 cm.
Kluczowe jest więc dopasowanie obmiaru do jednostki normy podanej w tablicy KNR.2) Odczyt normy z KNR
Z zamieszczonej tablicy KNR odczytuje się wartość nakładu pracy równiarki (np. w m-g na określoną jednostkę obmiaru). W tablicach KNR często spotyka się normy odnoszone do "100 jednostek" (np. 100 m2) albo do pojedynczej jednostki. Tego nie wolno zgadywać — trzeba sprawdzić nagłówek tablicy.
3) Przeliczenie na maszynogodziny
Następnie wykonuje się przeliczenie proporcjonalne: maszynogodziny = norma z KNR × (wielkość obmiaru / jednostka odniesienia normy). Po wykonaniu tego kroku, zgodnie z danymi z tablicy KNR dołączonej do zadania, otrzymuje się 2,22 m-g.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 1,62 m-g – typowy skutek zastosowania niewłaściwej jednostki odniesienia normy (np. pominięcie przelicznika "na 100" lub błędne przyjęcie podstawy obmiaru).
- 1,86 m-g – częsty efekt częściowo poprawnego obmiaru, ale błędnego przeliczenia proporcji (np. zła skala normy albo zaokrąglenie na niewłaściwym etapie).
- 1,56 m-g – wynik charakterystyczny dla pomyłki rachunkowej w obmiarze (np. w powierzchni odcinka) lub dla odczytania normy z niewłaściwego wiersza/kolumny tablicy.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj w tablicy KNR trzy rzeczy: zakres robót, jednostkę obmiaru oraz czy norma podana jest na 1 czy na 100 jednostek. To najczęstsze źródła pomyłek w zadaniach na maszynogodziny.
