Wibrator wgłębny (buławowy) zagęszcza mieszankę betonową przez przekazanie drgań bezpośrednio do jej wnętrza. Aby uzyskać jednolity beton bez pustek i zapewnić monolityczne połączenie kolejnych warstw betonowania, buława powinna wejść nie tylko w świeżo układaną warstwę, ale także częściowo w warstwę poprzednią.
W specyfikacji technicznej podano dwa warunki dla wibratora wgłębnego:
- zagłębienie buławy w warstwę poprzednią: 5–8 cm,
- czas wibrowania w jednym miejscu: 20–30 s.
Poprawny wybór musi spełnić oba zakresy jednocześnie. Dlatego właściwy jest wariant B, ponieważ 8 cm mieści się w wymaganym zagłębieniu, a 30 s mieści się w dopuszczalnym czasie wibrowania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne:
- A (6 cm, 60 s) – zagłębienie jest dopuszczalne, ale 60 s przekracza zakres dla wibratora wgłębnego i jest charakterystyczne raczej dla zagęszczania powierzchniowego; zbyt długie wibrowanie sprzyja segregacji i wypływowi zaczynu.
- C (20 cm, 30 s) – czas jest dopuszczalny, ale 20 cm nie odpowiada wymaganiu 5–8 cm; tak duże zagłębienie nie wynika ze specyfikacji i może prowadzić do nieprawidłowej technologii wykonania.
- D (50 cm, 60 s) – oba parametry są niezgodne ze specyfikacją dla wibratora wgłębnego (zawyżone zagłębienie i zbyt długi czas).
W praktyce buławę wprowadza się pionowo, w regularnych odstępach, a wyciąga powoli, by nie pozostawić pustki. Objawem poprawnego zagęszczenia jest ustanie opadania mieszanki i pojawienie się "mleczka" cementowego na powierzchni.
