Alfabet brajla jest systemem pisma dotykowego przeznaczonym przede wszystkim dla osób niewidomych (oraz częściowo dla osób z bardzo dużym ubytkiem wzroku). Umożliwia odczyt informacji palcami dzięki wypukłym punktom. W kontekście telefonu komórkowego może to oznaczać klawiaturę/oznaczenia brajlowskie lub współpracę z linijką brajlowską.
Program komputerowy udźwiękawiający to w praktyce czytnik ekranu: oprogramowanie, które odczytuje na głos elementy interfejsu (menu, przyciski, powiadomienia) i pozwala osobie z dysfunkcją wzroku korzystać z urządzeń cyfrowych. To wsparcie jest kluczowe, gdy bodźce wzrokowe są niedostępne lub niewystarczające.
- "niewidomemu." – jest właściwe, bo oba wskazane rozwiązania (brajl i udźwiękowienie) są typowymi technologiami asystującymi dla osób z niepełnosprawnością wzroku.
- "niesłyszącemu." – jest nieadekwatne: osoba niesłysząca potrzebuje zwykle rozwiązań wizualnych (napisy, wideotłumacz PJM, komunikacja tekstowa), a nie udźwiękowienia.
- "słabowidzącemu." – może korzystać z powiększenia, kontrastu, lup ekranowych; udźwiękowienie bywa pomocne, ale połączenie z brajlem jest najbardziej charakterystyczne dla niewidomych, więc ta odpowiedź nie jest najlepszym dopasowaniem.
- "niedosłyszącemu." – dotyczy ubytku słuchu; właściwe byłyby np. wzmocnienie dźwięku, aparaty słuchowe, napisy, a nie narzędzia kompensujące wzrok.
W pracy opiekuna ważne jest dopasowanie pomocy do dominującej trudności funkcjonalnej oraz sprawdzenie, czy podopieczny potrafi z niej korzystać (instruktaż, cierpliwe ćwiczenia, bezpieczeństwo danych i prywatność).
