W wypasie kwaterowym (rotacyjnym) zwierzęta przebywają na danej kwaterze przez określony czas, po czym są przepędzane na następną. W trakcie wypasu część roślin jest zjadana chętnie, a część pozostaje w postaci niedojadów (np. twardsze kępy, miejsca omijane, nierówno przygryzione fragmenty runi).
Właściwy moment koszenia niedojadów to po zakończonym wypasie na danej kwaterze, ponieważ wtedy:
- usuwa się niezjedzone i przerośnięte fragmenty, które pogarszają jakość kolejnego odrostu,
- wyrównuje się wysokość runi, co sprzyja bardziej jednolitemu odrastaniu,
- zwiększa się wykorzystanie paszy na kolejnych wejściach zwierząt, bo maleje zjawisko "omijania" kęp,
- ogranicza się ryzyko, że na kwaterze pozostaną stare, zdrewniałe fragmenty dominujące w runi.
Odpowiedź "tylko po pierwszym wypasie na każdej kwaterze" jest błędna, bo niedojady mogą powstawać po każdym cyklu wypasu; ograniczenie koszenia do pierwszego wejścia często utrwala nierówności w runi w kolejnych rotacjach.
Odpowiedź "tylko po zakończonym sezonie pastwiskowym" jest niewłaściwa, bo jest zbyt późna w stosunku do celu zabiegu. W systemie kwaterowym chodzi o przygotowanie kwatery do kolejnego odrostu i kolejnego wejścia zwierząt, a nie o jednorazowe uporządkowanie pastwiska.
Odpowiedź "przed ruszeniem wiosennej wegetacji" również nie trafia w istotę koszenia niedojadów po wypasie. Wczesnowiosenne zabiegi mogą mieć inne cele (porządkowe/sanitarne), ale nie zastępują bieżącego wyrównywania runi po zejściu zwierząt z kwatery.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: "kwatera: wypas → ocena runi → koszenie niedojadów (jeśli są) → odpoczynek i odrost". Taka kolejność najlepiej oddaje logikę wypasu rotacyjnego.
