Koszty dzieli się m.in. na stałe i zmienne według tego, jak reagują na zmianę rozmiaru działalności (np. liczby wytworzonych sztuk) w krótkim okresie.
Amortyzacja samochodu ciężarowego jest typowym przykładem kosztu stałego: wynika z planowego, okresowego rozliczania wartości środka trwałego i co do zasady jest naliczana niezależnie od tego, czy w danym miesiącu wyprodukowano dużo, mało czy wcale (o ile środek trwały pozostaje w użyciu i jest amortyzowany zgodnie z przyjętą metodą).
Pozostałe odpowiedzi opisują koszty, które zazwyczaj są zmienne, bo rosną wraz z produkcją:
- koszt zużycia energii technologicznej – im więcej pracy maszyn i procesów technologicznych, tym większe zużycie energii (choć mogą istnieć składowe stałe, np. opłaty stałe, to "energia technologiczna" w kontekście produkcji odnosi się głównie do części zależnej od procesu),
- zużycie materiałów bezpośrednio produkcyjnych – materiały bezpośrednie są zużywane "na sztukę" lub "na partię", więc wzrost liczby wyrobów powoduje wzrost kosztu materiałów,
- wynagrodzenie pracowników bezpośrednio produkcyjnych – w praktyce bywa zależne od czasu pracy przy produkcji lub od akordu; przy zwiększeniu produkcji często rośnie zapotrzebowanie na roboczogodziny, a więc i koszt.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawiają się materiały bezpośrednie, energia procesu lub robocizna bezpośrednia, najczęściej są to koszty zmienne. Natomiast amortyzacja, czynsze czy stałe opłaty administracyjne zwykle klasyfikuje się jako koszty stałe.
