Kosztorys powykonawczy sporządza się po zrealizowaniu robót (lub po wykonaniu ich wydzielonego zakresu) w celu rozliczenia faktycznie wykonanych prac. Kluczowe jest tu oparcie wyceny o rzeczywiste ilości robót ustalone w obmiarze oraz o szczegółowe pozycje odpowiadające wykonanym czynnościom i zużyciu zasobów.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "szczegółową." Metoda szczegółowa zakłada kalkulację w rozbiciu na pozycje robót i elementy składowe kosztu (np. nakłady robocizny, materiałów, sprzętu oraz odpowiednie narzuty) w sposób pozwalający precyzyjnie wykazać, za co następuje zapłata i jaka część zakresu została wykonana.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w tym kontekście?
- "wskaźnikową." Metody wskaźnikowe mają charakter uogólniony (bazują na wskaźnikach lub relacjach), więc są przydatne raczej do szybkich szacunków lub analiz porównawczych, a nie do szczegółowego rozliczenia rzeczywistego wykonania.
- "uproszczoną." Uproszczenie obliczeń zwykle ogranicza dokładność i poziom szczegółowości. W kosztorysie powykonawczym wymagane jest możliwie wierne odtworzenie kosztu robót rzeczywiście wykonanych, więc zbyt ogólna kalkulacja jest niewystarczająca do rozliczeń.
- "analogiczną." Metoda analogiczna polega na wycenie przez porównanie do podobnych robót/przykładów. Może być użyteczna przy braku danych szczegółowych, ale kosztorys powykonawczy opiera się na danych z budowy (obmiar, protokoły, ustalenia zakresu), więc analogia nie jest podstawową metodą rozliczeniową.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj funkcję dokumentu. Jeśli pytanie dotyczy rozliczenia faktycznie wykonanych robót, najczęściej właściwa będzie metoda dająca największą kontrolę i przejrzystość pozycji, czyli metoda szczegółowa.
