Kosztorys zamienny służy do wyceny robót wykonywanych zamiast robót pierwotnie przewidzianych (lub do skorygowania wartości robót w wyniku zmiany rozwiązań). Kluczowe jest więc ustalenie dwóch rzeczy: jakie były założenia i ceny/pozycje przyjęte pierwotnie oraz jakie zmiany faktycznie wprowadzono na budowie.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "dokumentacji budowy i kosztorysu ofertowego". Dokumentacja budowy pozwala potwierdzić przebieg robót, zmiany, uzgodnienia i podstawy do wprowadzenia robót zamiennych, a kosztorys ofertowy stanowi punkt odniesienia do pierwotnego zakresu i wyceny.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "dziennika budowy i obmiaru robót" — dziennik jest tylko jednym z elementów dokumentacji budowy, a sam obmiar wskazuje ilości, lecz nie zastępuje odniesienia do pierwotnej wyceny ofertowej, która pozwala porównywać i korygować koszt.
- "Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia i protokołu odbioru" — SIWZ opisuje warunki zamówienia, a protokół odbioru dotyczy końcowego (lub częściowego) potwierdzenia wykonania. To nie jest typowy zestaw dokumentów stanowiących podstawę sporządzenia kosztorysu zamiennego.
- "projektu powykonawczego i założeń wyjściowych do kosztorysowania" — projekt powykonawczy odzwierciedla stan po wykonaniu, a założenia wyjściowe dotyczą tworzenia kosztorysu od podstaw; nie stanowią one naturalnego odniesienia do pierwotnej oferty w sytuacji robót zamiennych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pojawia się słowo "zamienny", szukaj zestawu dokumentów łączącego to, co zmieniono na budowie z tym, co było wycenione w ofercie.