Wymienione w pytaniu kosztorysy (inwestorski, ofertowy i powykonawczy) tworzą grupę, w której kryterium podziału jest przeznaczenie (cel użycia) kosztorysu. Nazwy tych dokumentów wynikają z tego, po co i dla kogo kosztorys jest sporządzany w cyklu realizacji inwestycji.
Dlaczego "przeznaczenie" jest właściwe?
- Kosztorys inwestorski przygotowuje się, aby oszacować wartość zamierzenia inwestycyjnego i zaplanować środki po stronie inwestora.
- Kosztorys ofertowy sporządza wykonawca (lub na potrzeby wykonawcy), aby skalkulować cenę oferty w postępowaniu zakupowym/przetargowym.
- Kosztorys powykonawczy odnosi się do etapu po realizacji robót i służy rozliczeniu oraz udokumentowaniu kosztów/ilości faktycznie wykonanych prac (zgodnie z przyjętym sposobem rozliczeń).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "Stopień dokładności" to inne kryterium klasyfikacji (np. bardziej ogólny vs szczegółowy), ale nie wynika bezpośrednio z nazw inwestorski/ofertowy/powykonawczy. Te nazwy nie mówią o tym, jak dokładnie liczysz, tylko w jakim celu powstaje dokument.
- "Kubatura i powierzchnia realizowanego obiektu" to parametry charakteryzujące obiekt i mogą występować w obmiarach, wskaźnikach lub analizach, ale nie stanowią typowego kryterium podziału rodzaju kosztorysu w sensie: inwestorski/ofertowy/powykonawczy.
- "Zakres" również bywa kryterium (np. kosztorys robót określonej branży, etapowy, częściowy), jednak nie tłumaczy rozróżnienia inwestorski–ofertowy–powykonawczy, bo to rozróżnienie jest funkcjonalne, a nie "zakresowe".
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w nazwie kosztorysu pojawia się odniesienie do uczestnika procesu (inwestor/wykonawca) albo etapu (po wykonaniu), najczęściej chodzi o przeznaczenie dokumentu. Gdy pojawiają się określenia typu "uproszczony/szczegółowy", wtedy częściej chodzi o dokładność.
