Kryterium dokładności wysokościowej osnowy realizacyjnej powinno opisywać dokładność końcowego wyniku, czyli tego, co ma być używane w praktyce: wysokości punktów osnowy. Dlatego właściwą miarą są błędy średnie wyznaczenia wysokości punktów osnowy (rozumiane jako miara niepewności/rozrzutu oszacowanej wysokości po opracowaniu danych, często po wyrównaniu).
Odpowiedź "jest błąd średni pomiaru różnicy wysokości" dotyczy przede wszystkim dokładności obserwacji (pojedynczego pomiaru lub serii pomiarów przewyższenia), a nie bezpośrednio dokładności wysokości punktu jako wyniku sieci/osnowy. W praktyce błąd obserwacji wpływa na wynik, ale kryterium osnowy powinno odnosić się do parametrów końcowych (wysokości punktów), bo to one są później wykorzystywane przy tyczeniu i kontroli robót.
Odpowiedź "jest odwrotność sumy długości ciągów" nie stanowi typowego kryterium dokładności wysokościowej. Długość ciągu niwelacyjnego może wpływać na narastanie błędów, ale sama funkcja długości (zwłaszcza podana w takiej formie) nie jest jednoznaczną miarą dokładności wynikowych wysokości punktów.
Odpowiedź "są różnice przewyższeń w kierunkach głównym i powrotnym wyrażone w metrach" opisuje element kontroli pomiaru (sprawdzenie zgodności przejścia w przód i w tył). Taka kontrola jest ważna w niwelacji, ale nie jest wprost kryterium dokładności osnowy rozumianej jako zbiór punktów o wyznaczonych wysokościach.
Do egzaminu warto zapamiętać rozróżnienie: obserwacja (np. różnica wysokości) ma swój błąd, natomiast wynik osnowy (wysokość punktu) ma błąd wyznaczenia. Pytania o "kryterium dokładności osnowy" najczęściej dotyczą właśnie błędów wyznaczenia punktów.
