W protokołach trasowania wykorzystujących algorytm wektora odległości router nie utrzymuje pełnej, globalnej bazy topologii sieci. Zamiast tego operuje na informacjach o "odległości" do sieci docelowych oraz o tym, przez którego sąsiada (następny skok) należy je osiągnąć. Kluczową cechą tej klasy protokołów jest więc oparcie wyboru trasy o metrykę dystansu, często bardzo prostą.
Odpowiedź "Wybór marszruty zależy od ilości routerów do miejsca przeznaczenia." pasuje do typowej metryki liczby skoków (hop count): im mniej routerów po drodze, tym mniejsza "odległość" i tym bardziej preferowana trasa. Takie podejście jest charakterystyczne dla klasycznych protokołów distance-vector.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne mechanizmy:
- "Routery wysyłają rozgłoszenia LSA…" – LSA (Link State Advertisement) to element działania protokołów stanu łącza, gdzie rozgłaszany jest stan łączy, a następnie każdy router buduje spójną bazę danych i wyznacza trasy na jej podstawie.
- "Wybór marszruty zależy jedynie od pasma…" – w praktyce metryki mogą uwzględniać przepustowość, opóźnienie i inne parametry, ale "jedynie pasmo" nie jest typową, definiującą cechą algorytmu wektora odległości. To nadmierne uproszczenie i sugeruje inną filozofię doboru metryki.
- "Router buduje logiczną topologię sieci w postaci drzewa…" – opis drzewa z "korzeniem" kojarzy się z algorytmami drzewiastymi i mechanizmami zapobiegania pętlom w warstwie 2, a nie z tym, jak działa routing distance-vector.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się hasła typu LSA, "baza topologii", "SPF", jest to zwykle trop do protokołów stanu łącza. Gdy mowa o "odległości" i prostych metrykach (np. skoki), to typowe dla wektora odległości.
