Charakterystyka zewnętrzna silnika przedstawia przebieg podstawowych parametrów pracy w funkcji prędkości obrotowej wału korbowego n przy pełnym obciążeniu. Najczęściej na jednym wykresie spotyka się cztery krzywe: moc N, moment obrotowy Mo, jednostkowe zużycie paliwa ge oraz godzinowe zużycie paliwa Ge.
Odpowiedź "moc silnika N" pasuje do krzywej opisanej jako rosnąca od wartości bliskich zeru przy małych obrotach i zwiększająca się wraz z n. To typowy kształt krzywej mocy, ponieważ moc zależy zarówno od momentu, jak i od prędkości obrotowej: w uproszczeniu N ∝ Mo · n (z odpowiednią stałą przeliczeniową). Gdy obroty rosną, nawet przy późniejszym spadku momentu przy wysokich n, moc może nadal rosnąć lub rosnąć wolniej, dlatego krzywa ma przebieg stromo rosnący na początku, a następnie łagodniejszy.
Odpowiedź "moment obrotowy silnika Mo" jest błędna, bo moment ma zwykle kształt "garbu": rośnie do maksimum w średnim zakresie obrotów, a potem maleje (pogarsza się napełnienie cylindrów, rosną opory, zmienia się efektywność wymiany ładunku). Taki przebieg różni się od krzywej stale rosnącej.
Odpowiedź "jednostkowe zużycie paliwa Ge" jest błędna także z powodu kształtu: jednostkowe zużycie paliwa ge (zwykle w g/kWh) ma charakterystyczną "miskę" z minimum w obszarze najbardziej ekonomicznej pracy. Natomiast Ge jako zużycie godzinowe (np. kg/h) rośnie wraz z obrotami i obciążeniem, nie startuje od zera w sposób typowy dla mocy na osi mocy.
Odpowiedź "sekundowe zużycie paliwa ge" jest niepoprawna merytorycznie w kontekście standardowej charakterystyki zewnętrznej: oznaczenie ge odnosi się do zużycia jednostkowego, a nie "sekundowego". To częsta pułapka na egzaminie: podobny zapis i mała/duża litera, ale inna wielkość fizyczna.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj skojarzenia kształt–wielkość: moc rośnie, moment ma "garb", ge ma minimum ("miska"), a Ge zwykle rośnie wraz z n.
