Próba Langenbecka należy do prób wykorzystujących maskowanie szumem białym i porównywanie, jak zmieniają się krzywe progowe wraz ze wzrostem poziomu szumu. W interpretacji kluczowe jest nie samo "podniesienie progu", ale relacja między przyrostem poziomu szumu a zmianą położenia (odstępu) krzywych progowych.
Odpowiedź "pozaślimakowym" jest właściwa, ponieważ opis wskazuje, że krzywe progowe oddalają się od siebie bardziej, niż wynikałoby to wyłącznie z podniesienia tła maskującego. Taki obraz interpretuje się jako zaburzenia zlokalizowane poza ślimakiem, czyli w dalszych odcinkach drogi słuchowej (retrokoklearnie), a nie jako typową reakcję dla uszkodzenia przewodzeniowego lub wyłącznie ślimakowego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "przewodzeniowym" – niedosłuch przewodzeniowy wiąże się przede wszystkim z upośledzeniem przekazywania dźwięku przez ucho zewnętrzne/środkowe. Opis w pytaniu dotyczy specyficznej zależności krzywych progowych przy maskowaniu, a nie typowego obrazu izolowanego problemu przewodzeniowego.
- "ślimakowym" – uszkodzenie ślimaka (czuciowo-nerwowe o lokalizacji ślimakowej) może dawać inne charakterystyczne cechy w badaniach audiologicznych, ale podany warunek (odstęp krzywych większy niż przyrost szumu) wskazuje na mechanizm rozpatrywany jako pozaślimakowy.
- "mieszanym" – niedosłuch mieszany oznacza współistnienie komponentu przewodzeniowego i odbiorczego. Sam opis zależności krzywych w próbie Langenbecka nie jest typowym kryterium rozpoznania "mieszanego" bez dodatkowych danych (np. porównania przewodnictwa powietrznego i kostnego).
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o próby maskowania zawsze szukaj w treści porównania typu "bardziej/mniej niż wynika z przyrostu bodźca/szumu". To zwykle oznacza, że oceniasz zależność (dynamikę zmiany), a nie pojedynczy próg w danym punkcie.
