W niedosłuchu odbiorczym o lokalizacji ślimakowej (ucho wewnętrzne) charakterystycznym zjawiskiem jest rekrutacja, czyli nienaturalnie szybki przyrost odczuwanej głośności wraz ze wzrostem natężenia bodźca. Klinicznie opisuje się to jako dodatni objaw wyrównania głośności – przy porównywaniu doznań głośności między uszami osoba z uszkodzeniem ślimaka "dogania" odczucie głośności ucha lepiej słyszącego przy relatywnie mniejszym zwiększeniu poziomu sygnału.
Odpowiedź "dodatni objaw wyrównania głośności" jest więc prawidłowa, bo bezpośrednio wskazuje na typowy mechanizm percepcyjny wynikający z uszkodzenia komórek rzęsatych i zawężenia zakresu dynamicznego słyszenia.
Pozostałe odpowiedzi nie są typowym, rozstrzygającym wskaźnikiem ślimakowej lokalizacji:
- "zła lokalizację dźwięku" częściej łączy się z zaburzeniami przetwarzania binauralnego i sytuacjami, w których dominują problemy z wykorzystaniem różnic międzyusznych (np. w patologiach pozaślimakowych lub przy znacznych asymetriach), a nie jest to klasyczny marker rekrutacji ślimakowej.
- "wartości poniżej 80 % w próbie SISI" nie pasują do typowego obrazu ślimakowego, w którym oczekuje się raczej wysokiej wykrywalności małych przyrostów natężenia. Niska wartość mogłaby sugerować inną lokalizację uszkodzenia lub brak typowej rekrutacji.
- "krzywe typu III i IV w audiometrii Bekesy’ego" są kojarzone z odmiennymi mechanizmami niż czysto ślimakowa rekrutacja; w praktyce takie typy krzywych mogą kierować uwagę diagnostyczną w stronę patologii pozaślimakowych, a nie stanowią typowego potwierdzenia lokalizacji ślimakowej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się lokalizacja ślimakowa, szukaj odpowiedzi powiązanej z rekrutacją/wyrównaniem głośności oraz (w testach nadprogowych) z cechami typowymi dla ucha wewnętrznego, a nie z objawami sugerującymi zaburzenia nerwowe lub centralne.
