W audiometrii tonalnej typ niedosłuchu ocenia się przez porównanie progów dla przewodnictwa powietrznego i kostnego. Kluczowym wskaźnikiem jest tzw. luka powietrzno-kostna, czyli różnica między progami uzyskanymi tymi dwiema drogami.
"z niedosłuchem odbiorczym." jest właściwe, gdy obraz audiogramu odpowiada uszkodzeniu części odbiorczej narządu słuchu (np. ucha wewnętrznego lub drogi nerwowej): wtedy podwyższenie progów dotyczy zarówno przewodnictwa powietrznego, jak i kostnego, a między nimi nie ma istotnej, stałej różnicy. Innymi słowy: słyszenie jest gorsze niezależnie od drogi podania dźwięku.
"z niedosłuchem przewodzeniowym." byłoby trafne, gdyby przewodnictwo kostne pozostawało bliskie normy, a przewodnictwo powietrzne było wyraźnie gorsze. Taki układ wskazuje na problem w uchu zewnętrznym lub środkowym i daje wyraźną lukę powietrzno-kostną.
"z niedosłuchem mieszanym." wybiera się wtedy, gdy oba progi są podwyższone (jak w odbiorczym), ale jednocześnie utrzymuje się dodatkowa luka powietrzno-kostna (jak w przewodzeniowym). To oznacza współistnienie komponenty przewodzeniowej i odbiorczej.
"ze słuchem prawidłowym." nie pasuje, gdy na audiogramie widoczne jest podwyższenie progów słyszenia w zakresie istotnym klinicznie (czyli wartości wykraczające poza normę dla badania tonalnego).
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw oceń, czy jest luka powietrzno-kostna (tak/nie), a dopiero potem sprawdź, czy progi są w normie. Ta kolejność zmniejsza ryzyko pomylenia niedosłuchu odbiorczego z mieszanym.
