W audiometrii tonalnej rozróżnia się m.in. niedosłuch przewodzeniowy, odbiorczy i mieszany. Kluczowe jest zrozumienie, gdzie leży problem: w przewodzeniu dźwięku do ślimaka czy w samym narządzie odbiorczym (ślimaku i/lub dalszych częściach drogi słuchowej).
Niedosłuch przewodzeniowy oznacza, że dźwięk gorzej dociera do ucha wewnętrznego (np. na poziomie ucha zewnętrznego lub środkowego), ale funkcja odbiorcza ślimaka pozostaje relatywnie zachowana. W badaniu audiometrii tonalnej przekłada się to najczęściej na:
- gorsze progi dla przewodnictwa powietrznego (PK/AC),
- lepsze (mniej podwyższone) progi dla przewodnictwa kostnego (KK/BC),
- czyli obecność szczeliny powietrzno-kostnej.
Jeżeli wyniki prób stroikowych są zgodne z mechanizmem przewodzeniowym, to najbardziej spójne jest rozpoznanie obustronnego niedosłuchu typu przewodzeniowego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Odbiorczy o lokalizacji ślimakowej (ślimakowy) typowo daje podwyższenie progów zarówno dla przewodnictwa powietrznego, jak i kostnego w podobnym stopniu (zwykle bez wyraźnej szczeliny powietrzno-kostnej). To inny mechanizm niż czysto przewodzeniowy.
- Odbiorczy pozaślimakowy dotyczy dalszych odcinków drogi słuchowej i często wymaga szerszej diagnostyki niż sama audiometria tonalna; sam obraz progów nie odpowiada klasycznemu wzorcowi przewodzeniowemu.
- Mieszany oznacza współistnienie składowej przewodzeniowej i odbiorczej: wtedy przewodnictwo kostne też jest istotnie podwyższone, a do tego dochodzi dodatkowe pogorszenie przewodnictwa powietrznego. Opis "podwyższenie progu PK w całym zakresie" nie jest wystarczającym wyróżnikiem, bo może wystąpić również w innych typach niedosłuchu.
Na egzaminie warto pamiętać: przewodzeniowy = typowa szczelina powietrzno-kostna; odbiorczy = podobne pogorszenie AC i BC; mieszany = pogorszone BC + jeszcze gorsze AC.
