W audiometrii tonalnej porównuje się progi słyszenia dla przewodnictwa powietrznego (droga: ucho zewnętrzne i środkowe do ślimaka) oraz dla przewodnictwa kostnego (pobudzenie ślimaka z pominięciem ucha zewnętrznego i środkowego).
Jeżeli występuje utrudnienie w przekazywaniu dźwięku przez ucho zewnętrzne/środkowe, to progi w przewodnictwie powietrznym pogarszają się bardziej niż w kostnym. Na audiogramie obserwuje się wtedy lukę powietrzno-kostną (air-bone gap), czyli różnicę między progami AC i BC dla tej samej częstotliwości.
Odpowiedź "15 dB" wskazuje minimalną wartość różnicy, przy której wynik może być interpretowany jako sugerujący komponentę przewodzeniową. Jest to próg praktyczny: mniejsze różnice mogą mieścić się w granicach zmienności pomiaru, ustawień, warunków badania czy błędów (np. niedostateczne maskowanie, nieszczelności słuchawek, wpływ hałasu tła).
Dlaczego pozostałe wartości nie pasują do wymogu "minimalnej wartości"?
- "10 dB" bywa zbyt małą różnicą, aby traktować ją jako jednoznaczny wskaźnik przewodzeniowy; łatwo o interpretację na granicy błędu pomiarowego.
- "20 dB" i "25 dB" opisują większą lukę, która również może występować w niedosłuchu przewodzeniowym, ale nie są odpowiedzią na pytanie o wartość minimalną.
W praktyce klinicznej zawsze należy interpretować lukę powietrzno-kostną łącznie z kształtem audiogramu, wiarygodnością badania, ewentualną potrzebą maskowania oraz innymi testami (np. ocena ucha środkowego). Sama liczba nie zastępuje pełnej oceny wyniku.
