Książka obmiarów to dokument, w którym na bieżąco (w toku robót) zapisuje się rzeczywiście wykonane ilości poszczególnych pozycji robót. Jej sens jest rozliczeniowy: pozwala udokumentować "ile faktycznie zrobiono", a nie "ile planowano zrobić".
Dlatego właściwym zastosowaniem tych danych jest przygotowanie kosztorysu powykonawczego – czyli kosztorysu sporządzanego po wykonaniu robót (lub dla części robót już wykonanych), w oparciu o obmiary rzeczywiste. W praktyce ułatwia to także uzgodnienia z inwestorem i rozliczenie wynagrodzenia, zwłaszcza gdy rozliczenie opiera się o ilości faktyczne.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "inwestorskiego" – kosztorys inwestorski służy zwykle do planowania i oceny kosztów przed rozpoczęciem robót (np. do określenia wartości zamówienia). Nie bazuje na książce obmiarów, bo na tym etapie nie ma jeszcze obmiaru wykonanego.
- "ofertowego" – kosztorys ofertowy wykonawca przygotowuje na etapie składania oferty. Opiera się on na dokumentacji i przedmiarze (lub własnych obliczeniach ilości), a nie na zapisach z realizacji.
- "ślepego" – kosztorys ślepy to zestawienie pozycji/ilości bez cen. Może występować w przygotowaniu oferty lub analizie, ale jego cechą jest brak wyceny, a nie "powykonawczość". Książka obmiarów jest natomiast dokumentem potwierdzającym wykonane ilości robót.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "obmiar" w znaczeniu faktycznie wykonanych ilości, najczęściej prowadzi to do dokumentów rozliczeniowych i powykonawczych, a nie do dokumentów przygotowawczych (inwestorskich/ofertowych).
