Podstawa wymiaru zasiłku chorobowego nie jest "dowolną kwotą z listy płac", tylko wynikiem obliczeń wykonanych na danych o wynagrodzeniu z okresu poprzedzającego niezdolność do pracy. Ponieważ pracownik jest zatrudniony od czterech miesięcy, do ustalenia podstawy bierze się pod uwagę wyłącznie miesiące zatrudnienia/przepracowane przed powstaniem prawa do zasiłku (a nie pełne 12 miesięcy, jeśli ich nie ma).
W praktyce zadanie sprowadza się do poprawnego przejścia przez trzy grupy kroków:
- Dobór właściwych miesięcy z zestawienia (tylko te, które wchodzą do podstawy przy krótkim stażu).
- Ustalenie właściwej kwoty wynagrodzenia w każdym miesiącu (w zależności od tego, czy składniki są stałe/zmienne oraz czy w danym miesiącu były zdarzenia wymagające uzupełnienia).
- Wyliczenie średniej miesięcznej oraz zastosowanie wymaganych pomniejszeń przewidzianych dla podstawy świadczeń chorobowych.
Odpowiedź "1 700 zł" jest poprawna, ponieważ odpowiada wartości podstawy otrzymanej po zastosowaniu powyższych zasad do danych ujętych w zestawieniu.
Odpowiedzi "1 550 zł", "1 450 zł" i "1 800 zł" są typowymi wynikami błędów rachunkowych lub metodycznych, np.:
- przyjęcia niewłaściwego okresu (pominięcie jednego z miesięcy albo wzięcie miesiąca, który nie powinien być uwzględniony),
- policzenia średniej bez wymaganych pomniejszeń lub z podwójnym pomniejszeniem,
- zastosowania kwot "zestawieniowych" w złej kolumnie (np. mylenie kwoty stanowiącej podstawę ze składnikiem wynagrodzenia lub kwotą po innej korekcie),
- zaokrągleń w złym miejscu (w trakcie obliczeń zamiast na końcu).
Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi sprawdź, czy Twoja metoda uwzględnia informację "zatrudniony od czterech miesięcy" oraz czy liczysz podstawę z danych, które rzeczywiście wchodzą do podstawy świadczenia, a nie z przypadkowej kwoty "do wypłaty" lub "brutto".
