W instalacjach gazowych z tworzyw (najczęściej z polietylenu) spotyka się dwie podstawowe technologie trwałego łączenia elementów przez nagrzanie i stopienie materiału: zgrzewanie doczołowe oraz zgrzewanie elektrooporowe.
Zgrzewanie elektrooporowe wykorzystuje kształtkę (np. mufę, kolano, trójnik), w której fabrycznie zatopiony jest element grzejny (spirala/opór). Po wsunięciu końców rur do kształtki i podłączeniu przewodów zgrzewarki, prąd nagrzewa spiralę, co powoduje uplastycznienie i stopienie materiału w strefie połączenia. Po schłodzeniu powstaje jednorodne, szczelne połączenie odpowiednie do pracy w warunkach wymagających wysokiej niezawodności.
Odpowiedź "elektrooporowe" jest więc właściwa dla kształtek przeznaczonych do tej technologii.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "doczołowe" – w tej metodzie łączy się bezpośrednio czoła dwóch rur (lub rury z kształtką specjalną) przez ich sfrezowanie, nagrzanie płytą grzewczą i dociśnięcie. Charakterystyczne są zgrubienia (wypływki) na zewnątrz w miejscu zgrzewu, a nie kształtka z wbudowanym elementem grzejnym.
- "kielichowe" – to określenie typowe dla połączeń wsuwanych (np. w kanalizacji) z uszczelką w kielichu, czyli połączeń mechanicznych, a nie realizowanych przez zgrzewanie elektrooporowe.
- "punktowe" – kojarzy się z technologią zgrzewania punktowego metali (blach), a nie z systemowym łączeniem rur gazowych z PE; w praktyce nie opisuje standardowej metody wykonywania połączeń w takich instalacjach.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu metody zwróć uwagę, czy kształtka jest "aktywna" elektrycznie (miejsca podłączenia, oznaczenia producenta, typowa forma mufy elektrooporowej). Jeśli łączy się same końce rur bez kształtki z oporem, częściej chodzi o zgrzew doczołowy.
