W handlu i gastronomii "imbir" oznacza surowiec przyprawowy pozyskiwany z rośliny Zingiber officinale. Częścią użytkową jest kłącze, czyli podziemny pęd pełniący funkcję spichrzową. To właśnie kłącza trafiają do sprzedaży jako świeże "korzenie imbiru" (potocznie tak nazywane), a także jako surowiec do suszenia i mielenia na proszek.
Dlaczego odpowiedź "kłącza" jest właściwa? To w kłączach znajdują się związki aromatyczne i smakowe, które decydują o charakterystycznej ostrości i zapachu imbiru. Z tego powodu zarówno przyprawa świeża, jak i suszona/mielona pochodzi z tej samej części rośliny.
Pozostałe propozycje są niepoprawne w typowym ujęciu towaroznawczym:
- "Liście" – część liściowa jest charakterystyczna dla wielu ziół (np. bazylia, mięta), ale nie stanowi standardowej przyprawy sprzedawanej jako "imbir".
- "Owoce" – wiele przypraw pochodzi z owoców (np. pieprz), co może mylić, jednak imbir nie jest przyprawą owocową.
- "Nasiona" – analogicznie do przypraw nasiennych (np. kminek, kolendra) można błędnie uogólnić, ale imbir w praktyce handlowej nie jest sprzedawany jako nasiona.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w nazwie przyprawy pojawiają się skojarzenia z "korzeniem", sprawdź, czy nie chodzi o kłącze (pęd), a nie o prawdziwy korzeń w sensie botanicznym.