Paroprzepuszczalność (zdolność przepuszczania pary wodnej) zależy od tego, czy po wyschnięciu farba tworzy porowatą warstwę, czy raczej ciągłą, szczelną błonę. Im powłoka jest bardziej "zamknięta" i filmotwórcza, tym mocniej ogranicza dyfuzję pary wodnej z przegrody do powietrza w pomieszczeniu. W praktyce opisuje się to m.in. parametrem sd (równoważna dyfuzyjnie grubość warstwy powietrza): niższe sd oznacza lepszą paroprzepuszczalność.
Odpowiedź "Klejowa." jest poprawna, ponieważ farby klejowe (tradycyjne, na spoiwie klejowym) pozostawiają powłokę porowatą i chłonną, bez szczelnej bariery paroszczelnej. Dzięki temu para wodna może łatwiej przenikać przez warstwę farby, co bywa korzystne na podłożach, które muszą "oddychać", np. w starszych murach lub w miejscach narażonych na okresowe zawilgocenie.
Odpowiedź "Emulsyjna." jest niepoprawna, bo farby emulsyjne (dyspersyjne) zwykle tworzą bardziej zwartą powłokę polimerową; często mają dobrą, ale nie maksymalną paroprzepuszczalność w porównaniu z farbami typowo porowatymi. "Winylowa." jest niepoprawna, ponieważ spoiwa winylowe sprzyjają tworzeniu szczelniejszej, mniej przepuszczalnej błony, co obniża dyfuzję pary. "Olejna." także jest niepoprawna: farby olejne wytwarzają twardszą i bardziej szczelną warstwę, która silnie ogranicza przenikanie pary, co może zwiększać ryzyko kondensacji wilgoci pod powłoką i jej odspajania na wilgotnych podłożach.
Wskazówka egzaminacyjna: nie myl paroprzepuszczalności z odpornością na zmywanie. Często działa to odwrotnie: powłoki bardzo odporne na wodę (szczelne) zwykle gorzej "oddychają", a powłoki najbardziej paroprzepuszczalne bywają mniej odporne na mycie i ścieranie.
