Wózek teleskopowy rotacyjny (często nazywany telehandlerem rotacyjnym) jest odmianą wózka teleskopowego, której kluczową cechą jest możliwość obrotu nadbudowy (tzw. turret) względem podwozia. Dzięki temu operator może podać ładunek w bok lub za siebie, często bez konieczności wykonywania dużych manewrów całym pojazdem.
Na egzaminach praktycznych i teoretycznych rozpoznawanie tego typu wózka opiera się zwykle na cechach konstrukcyjnych widocznych na zdjęciu:
- Wysięgnik teleskopowy (sekcje wysuwane) – cecha wspólna także dla zwykłych telehandlerów, więc sama obecność teleskopu nie wystarcza.
- Obrotowa nadbudowa – widoczne rozdzielenie między podwoziem a częścią górną, elementy obrotnicy lub charakterystyczny "pierścień"/podest obrotu.
- Podpory stabilizujące (outriggery) – częste w wersjach rotacyjnych, bo praca na dużym wysięgu wymaga stabilizacji; jednak nie każda maszyna z podporami jest rotacyjna, więc to cecha pomocnicza.
- Zastosowanie osprzętu – np. widły, kosz, hak; osprzęt sam w sobie nie przesądza o rotacji, ale bywa typowy dla prac montażowych i przeładunkowych wymagających precyzyjnego podania ładunku.
W tym zadaniu poprawna odpowiedź to "B", czyli fotografia, na której rozpoznaje się wózek teleskopowy z możliwością obrotu (rotacyjny).
Pozostałe odpowiedzi są błędne, gdy wskazują maszyny bez cechy rotacji, np.:
- wózek widłowy czołowy lub boczny – zwykle bez wysięgnika teleskopowego, za to z klasycznym masztem,
- zwykły wózek teleskopowy (nierotacyjny) – ma teleskop, ale nadbudowa nie obraca się względem podwozia,
- inne pojazdy przeładunkowe spotykane w portach/terminalach (np. ładowarka) – mogą mieć wysięgnik, ale nie są telehandlerem rotacyjnym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz kilka maszyn "z teleskopem", szukaj elementu obrotnicy i konstrukcyjnego rozdzielenia części górnej od podwozia. To zwykle najszybszy i najbardziej pewny wyróżnik wózka teleskopowego rotacyjnego.
