W pytaniu trzeba rozpoznać, która konstrukcja osnowy nie jest stosowana przy pracach geodezyjnych na terenach cieków wodnych, analizując schematy.
Odpowiedź "C" przedstawia układ oparty o prostokątne ramy i prostopadłe odsadzenia do punktów, z elementem centralnym (pogrubiony prostokąt) oraz narożami oznaczonymi jako R1–R4. Taki schemat nie nawiązuje do typowej sytuacji terenowej "ciek + brzegi", nie pokazuje też osi/obrzeży cieku ani prowadzenia punktów wzdłuż koryta.
W pracach na ciekach wodnych często spotyka się konstrukcje, w których punkty osnowy są rozmieszczone wzdłuż brzegów lub po obu stronach cieku, aby zapewnić stabilne stanowiska, dobrą widoczność i kontrolę geometryczną pomiaru. Schematy zawierające faliste linie i strzałkę kierunku przepływu odpowiadają takiemu kontekstowi: faliste linie są czytelnym symbolem cieku/obrzeży, a punkty (kółka, trójkąty) oraz połączenia (łamane, odcinki) sugerują ciągi i/lub powiązania kontrolne prowadzone wzdłuż cieku.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne? Ponieważ pokazują konstrukcje jednoznacznie "wodne": obecność falistych linii oraz rozmieszczenia punktów po obu stronach i wzdłuż kierunku cieku wskazuje na rozwiązania projektowane właśnie dla terenów cieków wodnych. Nie są więc odpowiedzią na pytanie o konstrukcję, która nie jest stosowana w takich warunkach.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw zidentyfikuj elementy kontekstu na schemacie (symbolika cieku, brzegów, kierunku), a dopiero potem oceniaj geometrię osnowy (ciąg wzdłużny, sieć, powiązania poprzeczne). To zmniejsza ryzyko wyboru na podstawie samej "atrakcyjności" rysunku.
