Kryterium w pytaniu brzmi: największy skok przy małej długości cylindra, czyli jak uzyskać możliwie duży wysuw, gdy brakuje miejsca na długi siłownik w stanie złożonym.
Odpowiedź "Teleskopowa." jest poprawna, ponieważ siłownik teleskopowy składa się z kilku współosiowych stopni (członów). W stanie złożonym stopnie są wsunięte jeden w drugi, więc całkowita długość zabudowy jest stosunkowo mała. Podczas pracy stopnie wysuwają się kolejno, sumując swoje wysuwy, co daje duży łączny skok przy niewielkim gabarycie początkowym. To właśnie jest typowa przewaga konstrukcji teleskopowej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w kontekście tego kryterium:
- "Nurnikowa." – siłownik nurnikowy (plunger) jest konstrukcyjnie prosty i bywa korzystny w innych aspektach (np. praca w jednym kierunku), ale nie jest rozwiązaniem projektowanym po to, aby maksymalizować skok przy krótkiej długości złożonej. Zwykle, aby uzyskać duży skok, musi mieć odpowiednio długą część roboczą.
- "Tłokowa z dwustronnym tłoczyskiem." – obecność tłoczyska po obu stronach tłoka jest stosowana m.in. dla uzyskania równych pól czynnych po obu stronach i bardziej symetrycznych parametrów, ale nie zwiększa "upakowania" skoku w krótkim korpusie. Taka konstrukcja dodatkowo wymaga miejsca na oba wysuwające się końce.
- "Tłokowa z jednostronnym tłoczyskiem." – to najczęstszy typ siłownika liniowego. Daje skok zasadniczo zbliżony do długości roboczej cylindra, więc przy ograniczonej długości zabudowy nie zapewnia tak dużego skoku jak teleskop.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się para warunków "duży skok + mała długość złożona", najczęściej chodzi o rozwiązanie wielostopniowe, czyli teleskopowe. Gdy pytanie dotyczy symetrii sił lub pól – częściej pojawia się dwustronne tłoczysko, a gdy prostoty i pracy w jednym kierunku – nurnik.
