Liniatura rastra (lpi) opisuje gęstość linii/komórek rastra i bezpośrednio wpływa na to, jak drobne szczegóły oraz przejścia tonalne można odtworzyć w druku rastrowym. Im wyższa liniatura, tym drobniejszy punkt rastrowy i potencjalnie lepszy detal, ale rosną też wymagania technologiczne: stabilność drukowania, jakość formy, przyrost punktu, pasowanie barw, a także jakość i chłonność podłoża.
W przypadku wielobarwnych czasopism o wysokich wymaganiach jakościowych dąży się do zastosowania wysokiej, lecz wykonalnej liniatury. Odpowiedź "200 lpi" jest prawidłowa, bo odpowiada segmentowi druku jakościowego (typowo na lepszych papierach, przy dobrze kontrolowanym procesie). To poziom, który pozwala uzyskać dobrą ostrość i szczegółowość, a jednocześnie nie jest skrajnie "laboratoryjny".
- Odpowiedź "60 lpi" jest nieprawidłowa, ponieważ taka liniatura jest charakterystyczna raczej dla druku o niskiej jakości obrazu (gruby raster). W czasopismach premium powodowałaby widoczny raster i utratę delikatnych szczegółów.
- Odpowiedź "500 lpi" jest nieprawidłowa w typowej produkcji offsetowej czasopism: wymagałaby ekstremalnie stabilnych warunków i zwykle nie daje praktycznej korzyści w stosunku do ryzyka problemów (zanik punktów w światłach, trudniejsza kontrola przyrostu punktu, większa wrażliwość na papier i farbę).
- Odpowiedź "1200 lpi" jest również nieprawidłowa, bo to wartość skrajna i w praktyce produkcyjnej dla standardowego offsetu czasopism jest zazwyczaj niewykonalna lub nieuzasadniona ekonomicznie. Tak wysokie wartości kojarzą się raczej z innymi technikami/warunkami lub opisem rozdzielczości urządzeń, co bywa mylone z lpi.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz odpowiedzi skrajne (bardzo mała i bardzo duża), często poprawna jest wartość "wysoka, ale realistyczna". Zawsze rozważ ograniczenia procesu: papier (powlekany/niepowlekany), kontrolę procesu (np. przyrost punktu) i przeznaczenie produktu (magazyn premium vs gazeta).
